ظهور نشانه محور نیست!

استفاده ابزاری از نشانه های ظهور

.

«مَنْ سُرَّ أَنْ يَكُونَ مِنْ أَصْحَابِ الْقَائِمِ فَلْيَنْتَظِرْ وَ لْيَعْمَلْ بِالْوَرَعِ وَ مَحَاسِنِ الْأَخْلَاقِ».[۱]  

«هر کس شادمان است که از یاران حضرت قائم (علیه السلام) باشد، پس باید انتظار داشته باشد و به ورع و محاسن اخلاق رفتار نماید».

 

ظهور نشانه محور نیست!

معرفت محوری، نه نشانه محوری!!

آنچه در کلام نورانی معصومین، در رابطه با حضرت مهدی (علیه السلام) بسیار مطرح است، مسئلۀ معرفت و محبت آن حضرت می­باشد. اگر مردم بدانند که مولای محبوب ما امام عصر (علیه السلام) دارای چه کمالات والا و زیبایی است، به او اقتدا می­ کنند و مشتاق لقای آن یوسف مصر هستی می­ گردند.

اگر انسان­های آزادیخواه آگاه شوند، که آزادی و امنیت راستین، به ظهور او محقق می­گردد، به دنبال آن عدالت­ گستر حهانی و به طرفداری از آن به پا می­خیزند.

اگر دیگران بدانند او کیست و دارای چه خصال والایی می­باشد، نور محبتش چنان نشاطی به آنها می­ بخشد، که جانشان را تابان خواهد نمود.

آری، معرفت و به دنبال آن محبّتِ مولای کریمی از تبار کریمان عالم (کریمٌ منْ أولادِالکرام)، اکسیر اعظم و مایۀ جنبش و حیات و حرکت است. شده که به چیزی علاقه بِوَرزی و دوستش داشته باشی، دیده­ای چقدر مشتاق دیدار او می­شوی، دلت برایش تنگ می­شود، اگر برای مدت محدودی او را نبینی سر از پا نمی­شناسی، به دنبال او و به جستجویش می­افتی، از همه سراغ او را می­گیری و خود را همرنگ او می خواهی و…؟

اگر مردم، به معرفت امام عصر (عج) و  وناموس دهر و تحقق بخش آمالِ همۀ اولیا و صلحا و پاکان، دست یابند، در هر مرتبه­ ای که محبت آن محبوب قدسیان را در دل آورند، مشتاق زیبایی­ها و بی­قرار پاکی­ها می ­شوند و برای رسیدن به وصال آن آرامش قلب­ها، به این سوی و آن سوی می ­دوند و برای ظهورش دعا می­کنند و یک لحظه از آن پدر شفیق امت غفلت نمی ­ورزند.

از این رو، نباید مردم را به مسائل سطحی و کم اهمیت سرگرم کنیم، که آن­ها از اصل معرفت امام عصر علیه السلام غافل شوند و به مطالب کم­ هوده بسنده نمایند.

یکی از موضوعات مرتبط با حضرت مهدی علیه السلام، «علائم ظهور» آن حضرت است. با وجود اینکه، علامت­های ظهور در منابع حدیثی ما آمده و نمی­توان به سادگی همۀ آن­ها را ضعیف پنداشت و آشنایی با آن­ها ـ برای کسانی که بخواهند ـ بد نیست، اما بیان آن­ نشانه­ ها به صورت عام و گسترده و مردم را به آن علامت­ها دلخوش و سرگرم کردن، کار اساسی و مطلوب نیست و ممکن است، حالت توقف و جمود و بی حرکتی و چشم به راهی بی حاصل ایجاد کند.

لذا، با وجود اینکه بسیاری از نشانه های ظهور امام عصر (عج) منبع روایی دارد و دانستن آن­ها بد نیست، ولی تأکید بر علامات و نشانه­ های ظهور و جامعه را به آن مشغول ساختن، توصیه نمی­شود. در این رابطه، چند مطلبِ ضروری قابل ذکر است:

۱ـ تمامی نشانه­ های ظهور بدائی است، ممکن است هر لحظه و در صورت اراده و آمادگی مردمان، خدای متعال حضرت را ظاهر کند و این علامت­ها هم به وقوع نپیوندد. آنچه وعدۀ خداست اصل ظهور است، که در آن بداء و تغییری نیست (انه من المیعاد ان الله لایخلف المیعاد). بنابراین، چه ضرورتی دارد که بر نشانه های ظهور تأکید گردد؟.آنچه از بعضی روایات بر می­آید این است که، در عین حال که علامت­های ظهور به دو دسته علامات حتمی و غیر حتمی تقسیم شده، اما حتمی بودن یک دسته از روایاتِ علائم ظهور، به معنی آین نیست که آن علائم تغییر پذیر و بدا پذیر نیستند. بلکه از برخی از روایات بر می­آید که حتی علائم حتمی ظهور هم بدائی هستند و ممکن است که دگرگون شوند. چنانکه: راوی می­گوید: «خدمت امام جواد (ع) رسیدم و سخن از سفیانی و روایتی که در بارهٔ او نقل شده که امر او حتمی است، به میان آمد. عرض کردم: آیا خدا در علائم محتوم هم بدا دارد؟ فرمود: آری! …». كُنَّا عِنْدَ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الرِّضَا ع فَجَرَى ذِكْرُ السُّفْيَانِيِّ وَ مَا جَاءَ فِي الرِّوَايَةِ مِنْ أَنَّ أَمْرَهُ مِنَ الْمَحْتُومِ فَقُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ ع هَلْ يَبْدُو لِلَّهِ فِي الْمَحْتُومِ قَالَ نَعَمْ قُلْنَا لَهُ فَنَخَافُ أَنْ يَبْدُوَ لِلَّهِ فِي الْقَائِمِ. قَالَ: الْقَائِمُ مِنَ الْمِيعَاد و الله لا يخلف الميعاد. [۲]

۲ـ مردم را به نشانه­ های ظهور سرگرم و دلخوش کردن، باعث می­شود، اگر نشانه ای ظاهر نشد، دچار تزلزل ایمانی شوند. کما اینکه، همۀ ما سراغ داریم که خیلی از مبلغین، روی منبر و غیر منبر، برای مستمعین ـ با توجه به این علامت­ها ـ آن­چنان سخن گفته­ اند، که عن­قریب حضرت تشریف می آورند و گفته­اند: پیر مرد­ها نا امید نباشید، ظهور نزدیک است. ولی پیر مرد­ها مُردند، خود آنها هم مُردند، خیلی از جوان­ها هم مردند، ولی پیشگویی آنها درست از آب در نیامد. ای چه بسا، سست ایمان­ها، بیشتر دچار تحیّر و شک شدند. برای نمونه: در رابطه با فیلم «ظهور بسیار نزدیک است»، همه شاهد بودیم، که هنوز زمان اندکی از ساخت آن نگذشته، آفت­ های آن ظاهر شد و مصادیق تعیین شده و مشخصات بر شمرده شده در مورد آنها، دچار چالش واضح گردید. آیا این کارها تزلزل و بی اعتمادی نسبت به روایات و اعتقادات ایجاد نخواهد نمود؟.

۳ـ چون بسیاری از نشانه­ های ظهور کلی است، افراد زیادی می­ توانند مصداق آن قرار گیرند، در نتیجه، ترویج این مسئله، باعث سوء استفادۀ منحرفان و دنیا خواهان می­ شود. آنها خودشان را، یا فرد مورد نظر خود را، مصداق این نشانه­ ها جا می­ زنند و مردم را به گمراهی می­ کشانند. همان­گونه که: همۀ گروه­ها و فرقه­ های گمراه، از همین زمینه ­ها استفاده کرده و خلق بسیاری را به چاه انداخته­ اند.

۴ـ بیان نشانه­ های ظهور، نقش کارساز و سازنده­ ای در افراد ندارد و صرفاً پرداختن به آنها، وقت مردم را به هدر می ­دهد. ممکن است کسی نسبت به برشمردن نشانه ها خیلی توانا باشد و بداند علامت های ظهور کدام­ ها است، ولی این دانستن، او را الزاماً، وادار به ترقی و رشد نمی­کند. به طور کلی، دانستن نشانه­ ها دردی را دوا نمی­ سازد، آنچه در جامعه تحول آفرین است و منتظر را بی تاب ساخته، در او حرکت و پویایی ایجاد می­کند، معرفت امام زمان علیه السلام و شناخت عظمت و شکُوه مقام الهی آن محبوبِ بی همتا است و نه دانستن نشانه­ ها. این است که گفتم: ظهور «معرفت محور» است، نه «نشانه محور».

 

………………………………… کتاب: درد جانکاه غیبت و راه های درمان آن. مؤلف: دکتر ابراهیم حنیف نیا ص ۹۳ الی ۹۶

[۱] . مجلسی، محمد باقر، پیشین، ج ۵۲، ص ۱۴۰.

[۲].  (بحارالأنوار، ج۵۲، ص۲۵۰. نیز ر.ک: الغيبة للنعماني، ص ۳۰۲، و اثبات الهدی، ج ۷، ص ۸۷ حدیث ۵۳۱ و ص ۴۳۲ حدیث ۱۲۳).  

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *