ای امامِ تنها!

سلام بر تو ای امامِ تنها!

سلام بر تو ای رهبر غریب!

سلام بر تو ای مظلوم راستین عالم!

و سلام بر تو ای بی یار و یاور…!

جدت حسین (ع) غریب بود، اما غربتش پایان داشت و مظلومیتش زمان دار بود.

اما امان از درد غربت تو، با اینکه امام زمانی! ولی مظلومیت تو زمان ندارد و همچنان ادامه دار است…

زمانِ تنهایی و غم تو دوازده قرن است، که ادامه دارد و تو همچنان خون جگر، از دردها و مصیبت های فراوان و نو به نو…

ای خاک بر سرم! که تو غریب، وحید، طرید، شرید، و… !!!

… اگر قلب تو چون مادرت زهرا (سلام بر او) نبود

و اگر روح پدرت علی (درود بر او) در کالبدت نبود،

این همه رنج و بی کسی، تو را ذوب کرده بود و دیگر پناهی برای ما نبود.

و اگر قرار نبود که روزی بیایی و دل های رنج دیدگان و ستم دیدگان عالم را آرامش دهی، به یقین، نمی توانستی تحمل کنی و نابود می شدی…

جانم به فدایت!

ای اسوۀ صبوری و مقاومت!

چگونه می توانم غصه های دلت را از بی وفایی مردمان – نه بیگانگان، بلکه خودی ها – تاب آورم…

ضعیفم، علیلم، بیچاره‌ام، شرمنده ام و…

نمی‎‌دانم برایت چه کنم تا شاد شوی و لحظه‌ای آرامش یابی. که غم همۀ عالم بر دل توست…

خدایا! غیبت و غربتش را به پایان ده و موعودِ عزیز خویش را برای تحقق وعده‌هایت به صالحان، ظاهر فرما.

غم ما جز به ظهور تو مداوا  نشود

مهـدیا تا تو نیایـی دل ما وا نشود

  شـده ماتمکده عـالم ز فراق رخ تو

هیچ  فریادرسی غیر تو پیدا نشود

الیس الصبح بقریب؟

اللهم عجل لولیک الفرج.

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.