فریاد غدیر

فــــــــریــــــــــــادِ غدیــــــــــــــــر

 

 

…بـیـن غـدیـر، عـاشـورا و مَـهــدی علیه السلام،

 ارتباطی راز آلود و ناگسستنی حاکم است.

فریاد غدیر، عاشورا، مهدی(ع)

 

بین غـدیــر،

              عـاشــورا،

                           و مـهـــدی،

              ارتباطی راز آلود و ناگسستنی حاکم است.

            این سه واژۀ پر رمز و راز،

                         حقیقت هستی،

                                     رمز جاودانگی مکتب،

                                                       و راز حیات انسانیِ خلق محسوب است.

گرچه در سه نقطه از زمان ومکان رخ داده، امّا پیوندی آنچنان وثیق دارند، که هر سه با هم، بیان تفسیر خلقت است و دریچۀ حرکت بشریت را به سوی عبودیت و عزّت و شوکت معهود می­گشاید و آدمی را تا بی­نهایت زمان­ها عروج می­دهد.

غدیر، آغازِ راه روشن بقا،

ومنشور پر بار و دلپذیر زندگی و مرزی که همۀ سفیران پاک نهاد الهی، به دیدۀ آرمان بدان نگریسته­اند و پیروان خویش را بر بزرگداشت و چشم داشت به آن پروریده­، آن را نقطۀ کمال رنج­ها و درد­های خود و امّت­هایشان شناسانده­اند.

خدای مهربان در غدیر، به دست پر نور رسول خاتم، چنان راه را روشن نمود وسپهر فروزان امامت را آن­گونه درخشان ساخت،

تا کسی بهانه نیاورد، که نوری نبود و من به تاریکی افتادم و ظلمانی شدم!

راه در غدیر، کاملاً نمایانده شد، تا انسان­ها در بی­راهه به چاه نروند و برای کتاب خدا که کلام لفظی است، کلام عینی و نمونۀ عملیِ عالی داده شد، تا هرکس به راه خود نرود و آهنگی برای بودن نسُراید و معیار و میزانِ خوب زیستن و کمال خویش را در اختیار داشته باشد.

غدیر آغاز تابناکی بود، که اگر به پایان می­رسید،

آرمان­های بلند خلق و اهداف عزّت آفرین خالق تأمین گشته بود و اگر ستم سقیفه بر آن سایه افکن نمی­­گشت، پلیدی­ها و نابسامانی­ها جایِ پاکی­ها و زیبایی­ها را نمی­گرفت و قرن­ها بشریت سر درگم، در کوچه­­پس کوچه­های مخوفِ ظلمت، حیران نمی­شد.

و عاشورا،

رود پر خروشِ خون خدا مردان و زنانی که در پهنۀ صحرای تفتیدۀ کربلا جاری شد و کشتی به گل نشانده شده در زلال غدیر را به سود نجات انسان به حرکت در آورد.

… عاشورا وصل به غدیر است و احیا کنندۀ آن.

موج خون سرخ حسین و یاران با وفایش، همۀ موانع و خار و خاشاکِ راه غدیرِ مظلوم مانده را، که مدت پنجاه سال، مخوف ترین قوای اهریمنی سعی در به نسیان سپردن آن داشت نابود ساخت.

غدیر خم، این درخت تنومند و پر ثمر الهی، که می­رفت تا با توطئۀ شوم سقیفه بخشکد ودر ادامۀ آن سایه بان سیاه، همۀ فریاد­ها و شاخ و برگ­های آن، با تبر خون آشامانِ عدالت ستیز در هم شکسته بود، آب را توانِ به جریان انداختن حیات در آن نبود، به خونی نیاز داشت که خون خدا بود و مایۀ حیات همه چیز.

   و آن خون مقدس حسین (ع) در عاشورا بود، که این نقش را ایفا نمود و دو باره غدیر را زنده کرد و سایۀ آن را ، بر سر عدالت خواهانِ توحید پیشه گسترانید.

            عاشورا در مقابله با فرزندانِ تاریک صفت سقیفه، و در مصاف با آن، نهال غدیر را جانی تازه بخشید.

گر چه پس از آن، باز ماندگانِ قبیلۀ جبت و طاغوت، همچنان به آن زخم زدند و تا کنون نیز می­زنند، اما عاشورا آنچنان جوشان و اثر گذار است که تا حال، درخت غدیر زنده مانده و غدیریانِ بی­شمار در سایۀ آن نخل پر ثمر، نفس تازه می­کنند، تا برای ادامۀ راه باقی، نشاط یابند.

اگر عاشورا نبود،

          برکۀ زلال خم خشکیده بود،  

                        نه از غدیر خبر بود و نه از غدیریان اثر.

این است راز شور آفرینیِ پیروان غدیر در پاسداشت و بزرگداشت از حماسۀ خونین عاشورا تا کنون…

 

   و مـهـــــدی،

این سینۀ ستَبرِ شکوه و جلال خدا و قلّۀ شرف و عدالت و عبودیت،

 که رسول بزرگ رحمت در غدیر، همۀ آلامِ بر خاسته از غربتِ علی را پس از خویش به او آرام می­ساخت،

آنگاه که با سوز و گداز و شور و شوقِ وصف ناپذیر، بر فراز منبر نور فریاد بر می­آورد که:

هان!

خاتم امامان، قائم، مهدی از ماست،

                 او که بر همۀ ادیان چیره خواهد گشت.

                                   او که انتقام گیرنده از ستمکاران است.

                                                       او که فاتح دژ­های ظلم و نابود کنندۀ آنهاست.

او که بر تمامیِ قبایل و هادیان شرک چیره می­شود…

آری،

مهدی تجسم آرمان­ها و آرزوهای سرکوفت شده و به زمین مانده در غدیر و مرحم گذارِ همۀ زخم­ها و دردهایی است که در سقیفه آغاز و تا هنگام قیام ادامه خواهد داشت …

 آنگاه که او بیاید،

پیشاهنگان سرخ کربلا، که نهال غرس شده با دست پیامبر را در غدیر، با خون پاک خود آب داده بودند، آن را به ثمر خواهند دید.

سید و سالار شهیدان کربلا، خود فرمود که:

” پیوسته خون من در جوشش است و آرام نمی­گیرد، تا آن هنگام که خدای مهدی را ظاهر نماید”.

چنین است که، بذر حرکت کمال آفرین شیعه،

در غدیر نشانده شد،

                در عاشورا به خون بالنده گشت،

                                  و در قیام مهدی (ع) به ثمر خواهد نشست.

و هم اینک، دو صدا بلند است: صدای عدالت و انسانیت از غدیر، و صدای ظلمت و جاهلیت از سقیفه.

یکی نوای ایمان و مهر و وفاق، و یکی نوای کفر و فسق و نفاق.

با کدام فریاد باید همنوا شد و با چه آهنگی باید خود را هماهنگ ساخت؟!

حال وظیفه چیست؟

آیا پیام آسمانی غدیر را می­شنویم و بانگ خروشان رسول آخرین را که فرمود:

“رسالت غدیر را حاضران به غایبان و پدران به فرزندان، تا روز قیامت برسانند”

آیا خود را با غدیر پیوند داده­ایم و اندیشۀ آن، جانمان را به جوش می­آورد و شعله­های فروزان آن در وجودمان شعله می­کشد؟

آیا علیِ زمان مهدی (ع) – که ما خود را غدیری می­پنداریم- می­تواند روی عهد و پیمان ما با خود، حساب کند و بدان اعتماد ورزد؟

به چه میزان به میثاق خویش با او وفا می­کنیم و وابسته­ایم؟

عاشورائیان، که چنان جانانه ایثار جان کردند و در پاسداشت از غدیر، در کربلا، با خون افشانی، زمین و زمان را نور افشانی نمودند، برای ما اُسوه­اند، تا ما چگونه باشیم؟!

آیا دستمان را در دست غدیر می نهیم و چون گلگون کفنان صحرای طف، در پاسداری از آن، به پا می­خیزیم؟

پس بر خیزید!

 کنون، زمان نشست نیست، وقت فریاد است و تعهد، گاه تلاش است و تعبّد، و هنگام حرکت است و انتظار.

تا بدین سان، غدیری به سر بریم و اگر رفتیم، عاشورایی رویم و هنگام ظهور، با مهدی (ع)، در چرخش زیبای هستی، حیاتِ عزّت انسانی­مان را تجربه کنیم.

آن هنگام، گل وجودمان می­شکفد…

وگر نه، خار بی باری خواهیم بود، در بیابان قَفر و پست دنیوی.                  

 

                                                                                            والسلام

                                                                                مهندس ابراهیم حنیف نیا

                                                                     گرگان – عید سعید غدیر – ۱۶/۹/۱۳۸۸

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

2 نظر

  1. حقگو

    بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ

    اِلهى عَظُمَ الْبَلاَّءُ وَبَرِحَ الْخَفاَّءُ وَانْکَشَفَ الْغِطاَّءُ وَانْقَطَعَ الرَّجاَّءُ وَضاقَتِ الاْرْضُ وَمُنِعَتِ السَّماَّءُ واَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَاِلَیْکَ الْمُشْتَکى وَعَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِى الشِّدَّهِ وَالرَّخاَّءِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ اُولِى الاْمْرِ الَّذینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ وَعَرَّفْتَنا بِذلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ فَفَرِّجْ عَنا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَریباً کَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ یا مُحَمَّدُ یا عَلِىُّ یا عَلِىُّ یا مُحَمَّدُ اِکْفِیانى فَاِنَّکُما کافِیانِ وَانْصُرانى فَاِنَّکُما ناصِرانِ یا مَوْلانا یا صاحِبَ الزَّمانِ الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى السّاعَهَ السّاعَهَ السّاعَهَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطّاهِرینَ

    پاسخ

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *