اردیبهشت ۰۴, ۱۳۹۷

ای امامِ تنها!

سلام بر تو ای امامِ تنها!

سلام بر تو ای رهبر غریب!

سلام بر تو ای مظلوم راستین عالم!

و سلام بر تو ای بی یار و یاور…!

جدت حسین (ع) غریب بود، اما غربتش پایان داشت و مظلومیتش زمان دار بود.

اما امان از درد غربت تو، با اینکه امام زمانی! ولی مظلومیت تو زمان ندارد و همچنان ادامه دار است…

زمانِ تنهایی و غم تو دوازده قرن است، که ادامه دارد و تو همچنان خون جگر، از دردها و مصیبت های فراوان و نو به نو…

ای خاک بر سرم! که تو غریب، وحید، طرید، شرید، و… !!!

… اگر قلب تو چون مادرت زهرا (سلام بر او) نبود

و اگر روح پدرت علی (درود بر او) در کالبدت نبود،

این همه رنج و بی کسی، تو را ذوب کرده بود و دیگر پناهی برای ما نبود.

و اگر قرار نبود که روزی بیایی و دل های رنج دیدگان و ستم دیدگان عالم را آرامش دهی، به یقین، نمی توانستی تحمل کنی و نابود می شدی…

جانم به فدایت!

ای اسوۀ صبوری و مقاومت!

چگونه می توانم غصه های دلت را از بی وفایی مردمان – نه بیگانگان، بلکه خودی ها – تاب آورم…

ضعیفم، علیلم، بیچاره‌ام، شرمنده ام و…

نمی‎‌دانم برایت چه کنم تا شاد شوی و لحظه‌ای آرامش یابی. که غم همۀ عالم بر دل توست…

خدایا! غیبت و غربتش را به پایان ده و موعودِ عزیز خویش را برای تحقق وعده‌هایت به صالحان، ظاهر فرما.

غم ما جز به ظهور تو مداوا  نشود

مهـدیا تا تو نیایـی دل ما وا نشود

  شـده ماتمکده عـالم ز فراق رخ تو

هیچ  فریادرسی غیر تو پیدا نشود

الیس الصبح بقریب؟

اللهم عجل لولیک الفرج.

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *